NS_Swanz

เนื้อเพลง: ลืม
อัลบั้ม: อีทีซี

สิ่งที่ใจฉันได้สัมผัส เมื่อเวลาที่เราใกล้กัน
คืน วันเปลี่ยนไป ใจเธอเปลี่ยนผัน
แต่ว่าเธอก็ยังทนอยู่
แต่ว่าเธอไม่กล้า จากไป
คงลำบากใจที่จะบอกฉัน
คำที่เคยผูกพันเหมือนสัญญา
จะมีค่า อะไรถ้าไม่รักกัน
หากว่าเธอไม่เหลือใจ เหตุใดทนทรมาน
อาจเป็นเพียงคำ สั้นสั้นอย่างเช่นเธอ

ลืม เธอลืมหมดแล้ว
ลืมว่าเราเคยรักกัน บอกเถอะฉันรู้ว่าเธอ
(ได้)ลืม ลืมคนที่เคยจริงใจ
และคอยห่วงใยเธอ ทุกอย่าง
หากไม่รักก็พูดมาให้เข้าใจ
(หากไม่รักก็พูดมา แค่พูดจาให้เข้าใจ
ว่าความจริงเป็นเช่นไร ช่วยบอกที)

หากความรัก ไม่ใช่คำตอบ
หากความดีไม่มีความหมาย
เธอควรบอกไป เปิดใจกับฉัน
จะ วันนี้หรือว่าเมื่อไหร่
จะอย่างไรก็ต้องจบกัน
เหตุและผลแค่เพียงสั้น สั้น
ช่วยทำให้ฉันเข้าใจที่เธอ

ลืม เธอลืมหมดแล้ว
ลืมว่าเรา เคยรักกัน บอกเถอะฉันรู้ว่าเธอ
(ได้)ลืม ลืมคนที่เคยจริงใจ
และคอย ห่วงใยเธอทุกอย่าง
หากไม่รักก็พูดมาให้เข้าใจ
(หากไม่รักก็พูดมา แค่พูดจาให้เข้าใจ
ว่าความจริงเป็นเช่นไร ช่วยบอกที)

เธอลืมทุกอย่างที่เคยพูดไว้กับเรา

คำพูดเธอมันเป็นเพียงแค่ลมปาก 

เธอลืมความรู้สึกที่เรามีกันแค่สองคน 

เพราะตอนนี้เธอมีใครหลายๆคน

เธอเคยไปไหนมาไหนกับเราสองคนได้ แต่ทำไมวันนี้ ตอนนี้ ถึงอึดอัดใจ ไม่อยากไป ไม่กล้าไป 

ระหว่างเราสองคนมันเกิดอะไรขึ้นมา  ไม่เหมือนเดิม

หรือว่าเธอ "ลืม" ไปแล้วจริงๆ

ประมาณ 1 เดือนก่อน 

มียายแก่เข้ามาบ่นในบล๊อกของตัวเองค่ะ  แล้วก็สร้างทฤษฎีเอาไว้ 

เดาว่าตัวเอง(ตัวนางหงส์คนนี้)คงตกมีน

และแล้วผลที่ออกมาก็คือ  เกือบค่ะ

แค่เกือบค่ะ  ฟิสิกส์ อ.ปณต เกือบตกมีนไป1คะแนน

 โอ้จอร์จ  มันยอดมาก 

จะดีใจมันก็ดีใจอยู่ แต่มันงงมากกว่าค่ะ

เอาเป็นว่าโชคยังเข้าข้างคนสวย(รึปล่าว)

ครานี้  วิฃาที่หนูกลัวอีกก็คงจะเป็ยฟิสิกส์ อ ปณตอีกเช่นเคยค่ะ

 เพราะต้องสอบไฟฟ้า  สารพัดไฟฟ้า  หนูไม่ช๊อบไม่ชอบ 

แต่ก็ต้องจำใจอ่านค่ะ

 ตอนนี้ไม่อ่านเหมือนไฟลนก้นแบบเมื่อก่อนแล้ว

 แต่ก็ยังมาอัพบล๊อกจนได้สิน่า

คนเรา  จะสำนึกบ้างก็ไม่มี  ครั้งนี้จะมีโชคอีกรึปล่าวก็ไม่รู้

อีกวิชาที่น่ากลัวจนขนหัวลุกคือว่าชา Healthy Body And Mind หรือวิชาสุขศึกษาดีๆนี่เองค่า

แต่ที่ไม่ธรรมดาคือ  ข้อสอบยากสุดๆค่ะ  เด็กทำไม่ได้กันระนาว  สงสัยทางคณะจะกลัวเด็กฃ๊อคค่ะ 

ก็เลยไม่ประกาศคะแนน  หรืออาจจะคิดไปเอง  คนอื่นอาจทำได้กัน  แต่หนูทำไม่ได้ค่า

ดีแล้วที่ไม่ประกาศค่ะ 

เมื่อวานพี่รหัสจะพาไปเลี้ยง  เย้  ดีใจๆๆๆ แต่นางหนูคนนี้ก็ดีใจได้ไม่นาน

เพราะถูกยกเลิกกระทันหัน จ๊าก  ฝันหวานของหนูพังทลาย

สุดท้ายแก้หฟิวโดยการไปเดินอ่างศรีตรัง( เป็นอ่างน้ำคู่บ้านคู่เมืองของชาวมอค่ะ  วิวสวยสุดๆ)

เดินเสร็จก็หิวอีก เลยเดินไปกินข้าวไข่เจียวที่ประตู108  หรอยอย่างแรงค่ะ

ปล. คิดถึงเพื่อนๆนะ  คิดถึงแพร ไหมด้วย  ขอบใจหลายๆที่ติดตามหนู

กร๊าซ  คิดถึงเพื่อนๆจังเลย

วันนี้พี่ๆปี2 3สาธิต จะพาไปเลี้ยง  ว้าวๆๆๆๆ  ได้กินฟรีอีกแล้ว

 อ้วนจนพุงจะปริ้นแล้ว  ช้านจะลดน้ำหนังยังไงดี

เรื่องลดน้ำหนักเอาไว้ค่อยคิดก่อนดีกว่า คิดแล้วเดี๋ยวเครียดยิ่งกว่าสอบเอ็น (เว่อไปป่าวนิ) 555

เอ...ได้ข่าวว่าชั้นใกล้สอบแล้ว

เอ...แล้วช้านมาเล่นnetเพื่ออารายกัน   คำถามนี้ไม่มีคำตอบให้ตัวเอง

รู้แค่ว่าตอนนี้ขี้เกียจอ่านสุดๆ  555 

ทำไมเพื่อในคณะฟิตกันเจงๆ  อ่านไม่รู้กี่รอบแล้ว  

ส่วนช้าน  แค่รอบเดียวยังพยายามแล้วพยายามอีกก็ไม่จบซักที  เฮ้อๆๆๆ

ทำได้ดีฟร้า  ตกมีน  ผ่านมีน  ตก  ผ่าน 

มีคนบอกว่าตกมีนเป็นเรื่องธรรมชาติ  ถ้าผ่านสิแปลก 

ไว้เราจะพิสูจน์ทฤษฎีนี้กัน  ว่ามันจริงอ่ะป่าวนา

แต่คงต้องรออีกซักพัก  ถ้ารู้ชะตากรรมตัวเองเมื่อไหร่  เอาไว้จะเข้ามาประจารตัวเอง  เหอๆ (โรคจิตป่าวเนี่ย)

ใครว่าอยู่ปี1แล้วจะสบาย

ไม่  ไม่  ไม่จริ๊ง  ไม่จริง

กิจกรรมมีความสำคัญยิ่งกว่าการกินข้าว

เฮ้อ

ฮ้า

เฮฮา

ปรับตัว

เปลี่ยนสังคม

มีเพื่อนใหม่ตั้งเป็นร้อย  แต่ตอนนี้จำได้  พูดคุยปรับทุกข์จริงๆ แค่เป็นสิบ

 เรียนก็หนัก(รึปล่าว)

สอบก็บ่อย

จะเอายังไงกับหนู

ตอนนี้รู้แค่ว่าคิดถึงบ้าน  คิดถึงเพื่อน  คิดถึงโรงเรียน

ยามเมื่อยามท้อแท้  ศรีตรังยังแผ่  เพื่อความหวัง

ยามร้อนศรีตรังยัง  แผ่เย็นห้ไม่รู้คลาย

ทำไมศรีตรังที่สาธิตกับที่มหาวิทยาลัยให้ร่มเงาได้แตกต่างกัน  ทั้งๆที่เป็นต้นไม่ชนิดเดียวกัน

คิดถึงศรีตรังต้นเก่า  กลับไปคราใดก็ยังอบอุ่นเหมือนเดิม

เหมือนคราวที่เราจากมา

ไม่มีใครจะมาแทนที่เธอ  รักเสมอไม่ว่าเธออยู่ที่ไหน

ความเป็นเพื่อนมันสำคัญอยู่ที่ใจ  ไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำลาย

ความเป็นลูกพระบิดาข้ายังซึ้ง  ยังตราตรึงในดวงจิตมิรู้หาย

ขอเป็นลูกของท่านจนวันตาย  โลกสลายข้าไม่ลืมพระปณิธาน

เมื่องานก็เป็นวันที่ร้อนมักมากวันหนึ่งเลยหละค๊าฟพี่น้อง

อยู่บ้านร้อนแล้วร้อนอีก

จึงต้องออกไปอ้อร้อนอกบ้านนั่นเอง

อันที่จริงก็ไปกับคิ้ม  ลี่หงษ์ เพราะนัดกับน้องห้องไว้ว่าจะไปคุยเรื่องเตรียมตัวสอบ

พอไปถึงก็ได้เจอซันกับกล้วย   ดีใจๆๆๆๆ

เริ่มคุยกับน้องก็คุยไม่ถูก ความมั่นใจขาดหายเพราะหัวเหม่งๆ  ก็เพิ่งไปยืดผมมานี่นา ผมมันเลยลีบ  แต่ก็มีหมวกช่วยไว้ๆๆ  โล่งไปๆๆ

พอเริ่มคุย  ก็เริ่มมัน  ไซโคน้องเข้าไป 

" ก็พี่ตื่นเช้ามาก็อาบน้ำกินข้าวแล้วอ่านจนถึงเที่ยง กินข้าว  อ่านอีก  กินข้าวเย็น  อ่านอีก แล้วก็นอน"

555+  ขำตัวเอง  โกหกคำโตๆๆๆๆๆ  อันที่จริงพี่กินข้าวแล้วดูทีวี  แล้วก็นอนตีพุง  กินอีกแล้วก็นอนกลางวัน  กินข้าวเย็นแล้วดูละคร   นั่นแหละความจริง  อุตส่าโดดเรียนโรงเรียนมาเพื่อการนี้แหละพี่น้อง  

แต่จะบอกความจริงน้องไปก็ไม่ถือว่าเป็นการแนะแนว  555+

แม่นางคิ้มกับลี่หงส์ก็พูดเรื่องไปสอบตรงที่นู่นที่นี่  เสร็จแล้วแม่นางคิ้มก็จัดการสัมภาษณ์เรื่องทุนกพ.

อันตัวเรานี้ได้มาเพราะความฟลุค 555+

แต่ก็บอกเรื่องพวกข้อสอบให้น้องๆฟัง

" มันก็ไม่ได้ยากอย่าที่น้องคิดนะ  บลาๆๆ" 

อันที่จริงมันยากสุดๆค่ะน้อง  พี่ไปสอบพี่อยากจะไปเที่ยวตั้งแต่สอบวิชาแรก(อังกฤษ)เสร็จแล้วค่าน้อง

แต่มันเปลืองค่า  แม่อุตส่าจ่ายตังให้มาสอบก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทน  

และแล้วชะตาก็เข้าข้างพี่ค่า  555+  นั่นคือความจริงเด้อ 

มีอีกหลายเรื่องที่อยากสารภาพบาป 

อันที่จริงไม่อยากโกหกน้องเลย  แต่แม่นางคิ้มบอกว่า  เพื่อน้อง  ท่องไว้เพื่อน้อง

"น้องอ่านหนังสือได้แล้วนะคะ  พี่เริ่มอ่านตั้งนานแล้ว" (1สัปดาห์ก่อนสอบพี่ถือว่านานแล้วนะ)

และแนวเสร็จคิ้ม ลี่ ซัน กล้วย แล้วก็ชั้น(ชั้นไปเกี่ยวไรด้วยเนี่ย) ก็พูดกับน้องที่อยากเป็นแพทย์ 3 จังหวัด

พูดไปพูดมาก็ออกรสเรื่องสอบสัมภาษณ์  มันค่ะๆๆๆ

เฮ้อ   ไปโรงเรียนแล้วคิดถึงเพื่อนๆจังเรย  คิดถึงชั้นมั๊ยเธอ

 *อาจจะฟังแล้วไร้เหตุผล สิ่งที่ทำให้คนรักกัน

หรือเป็นเพียงรอยยิ้ม รอยนั้น เมื่อวันแรกเจอ

** หากจะหาเหตุผลสักคำ ว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรักเธอ

นั้นเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม

เพื่อนๆคือสิ่งดีงามสำหรับเรานะ

จบซึ้งป่ะๆๆๆ